Van Katoen en Water vertelde het verhaal van stadsarchivaris Bertus, die met zijn rijke fantasie de geschiedenis van Almelo opnieuw beleefde. Bertus was ongeneeslijk ziek en dwaalde door zijn gedachten, maar omdat hij als voormalig stadsarchivaris alles wist over de stad, raakten zijn herinneringen steeds meer verweven met de lokale historie.

Aan de hand van waargebeurde verhalen uit de Almelose geschiedenis nam Bertus het publiek mee langs verschillende tijdsgewrichten. Terwijl hij door het verleden reisde, werd ook steeds meer zichtbaar wat er in zijn eigen leven speelde: zijn grote liefde, het verlies van zijn veel te vroeg gestorven vrouw en het verlangen om haar nog één keer te ontmoeten. In zijn sterven hoopte Bertus haar terug te vinden — en eindelijk ‘goed te maken’ wat onafgemaakt was gebleven.

De voorstelling schetste een geschiedenis van land, water en handel. Van huisnijverheid en stoommachines. Van recht en onrecht. Van bezettingen door Spanjaarden, Fransen en Pruisen. Maar boven alles was het een verhaal over liefde: een liefde die sterker bleek dan de ongewenstheid daarvan.